آلمانی ها به کمک رودخانه زاینده رود می آیند
بررسي طرح مطالعاتي مديريت يکپارچه زاينده رود با کمک آلماني ها
یک مقام مسئول در موسسه آب آلمان
برنامه آلمانها برای نجات زایندهرود


شهروز مهاجری رئیس بخش همکاریهای ایران در موسسه آب آلمان در گفتوگو با خبرنگار ایلنا با اشاره به اینکه آلمان میتواند در بخش مدیریت منابع آب، مدیریت آبهای زیرزمینی و سطحی تجارب خود را در اختیار ایران قرار دهد، گفت: این کشور در این بخشها تجارب زیادی در سطح ملی و بین المللی دارد و انتقال تجربه و دانش چیزی است که در تمامی کشورهای دنیا وجود دارد و وزارتخانههای دنیا اشتیاق دارند که ورود پیدا کنند لذا ایران نیز میتواند از این فرصت استفاده کند.
وی افزود: در حال حاضر بخش فاضلاب روستایی و شهری ایران مشکلات و کمبودهای زیادی دارد که میتواند برای رفع آنها از تجربیات آلمانها استفاده کند.
مهاجری با اشاره به امکان انتقال تجربه آلمان در رود راین جهت نجات زاینده رود، اظهار داشت: در زمان یکی شدن دو آلمان وضعیت فاضلاب آلمان شرقی اوضاع بدی داشت اما به کمک آلمان غربی به وضعیت ایده آلی رسید لذا ایران نیز میتواند از این تجربیات بهره ببرد.
وی با بیان اینکه ایران میتواند از تجربه رود راین جهت نجات زاینده رود استفاده کند، گفت: زمانی هیچ ماهیای امکان شنا در رود راین را نداشت اما با بهره گیری از قدرت مدیریت مدیریت و تجهیزات بعد از ۱۵ سال توانست این رود را نجات دهد تا جایی که در حال حاضر میتوان در آن شنا کرد.
مهاجری خاطر نشان کرد: هم اکنون در اصفهان مدیریت یکپارچه رودخانه زاینده رود را بر عهده داریم و تمام هزنیههای این طرح را وزارت علوم آلمان پرداخت میکند و مشارکت عمومی، بخشهای صنعت و استفاده از تکنولوژی را جلب کردیم تا بتوانیم با استفاده از تکنولوژی این رود را احیا کنیم.
این مقام مسئول در موسسه آب آلمان ادامه داد: اکنون ما در حال پیاده سازی مدیریت یکپارچه در زاینده رود هستیم تا بتوانیم این رود را نجات دهیم و همچنین با توجه به شباهتهایی که دریاچه ارومیه با زاینده رود دارد میتوانیم نسبت به انتقال تجربیات به این دریاچه مبادرت ورزیم و اقدامات لازم جهت نجات این دریاچه را انجام دهیم.

طرح عجیب دانشجوی لهستانی برای زایندهرود اصفهان!

مدتهاست که خشک شدن زایندهرود به یکی از مهمترین مسائل زیست محیطی ایران تبدیل شدهاست.
اینکه چقدر در ایران به آن فکر میکنند موضوع این مطلب نیست. اینجا میخواهیم از پروپوزال یک دانشجوی لهستانی صحبت کنیم، که برای زایندهرود خشک شده طرح دادهاست.
«ماتیوس پوزپیچ» دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه پلی تکنیک سیلسیان شهر گلیویچ لهستان، پایاننامه خود را با عنوان « بستررود – ساخت ابرسازه در بستر رودخانه خشک شده زایندهرود ایران» ارائه کردهاست. پایان نامه وی که خلاصهای از آن در سایت آرکدیلی منتشر شدهاست با این مطلع آغاز شدهاست :
برای سالیان دراز طبیعت به عنوان چیزی تعریف شدهاست که نسبت به آن احترام قائلیم؛ از آن برای کارهای خود الهام میگیریم و در معماری آن را بکار میگیریم. … اما چه میکنیم اگر طبعیت ناگهان از بین برود؟ مسئولیت یک معمار در این زمان چیست؟
طبق طرح پوزپیچ، ابرسازهای به طول ۶ کیلومتر بر بستر زایندهرود قرار میگیرد که کاربریهای متفاوتی دارد. در این طرح، سازههای نصب شده به سه طبقه تقسیم میشوند. طبقه همکف رودخانه جهت ساخت و توسعه شهر پیشبینی شدهاست که پوزپیچ احداث ایستگاه مترو را در آن پیشنهاد کردهاست. حتی به نظر میآید در این طبقه احداث آپارتمان مسکونی نیز پیشبینی شدهاست. طبقه بالای همکف و در واقع لایه رویی و بیرونی سازه به فضای سبز و ایجاد چشمانداز شهری و همچنین اتصال دو سمت رودخانه به یکدیگر اختصاص دارد. طبقه زیر همکف نیز میتواند به پارکینگ عمومی و یا حتی ایجاد راههایی برای دسترسی دو سمت رودخانه به یکدیگر اختصاص پیدا کند.
پوزپیچ در طرح خود، شیوههای پیچیدهای برای عبور آب پیشبینی کردهاست. در طول ۶ کیلومتری این طرح، مسیرهایی بر روی سطح رویی این سازه قرار دارد که جریان آب در آنها صورت میگیرد. در صورت بیشتر شدن جریان آب، کانالهای ثانویهای طراحی شدهاند که وارد چرخه شده و آب را از خود عبور میدهند. حتی مخازنی نیز تعبیه شدهاند تا در موارد پیک رودخانه، آبهای سطحی سازه را در خود ذخیره کنند و از سازه خارج کنند.
طبق ادعای طراح، این طرح کاملاً سازگار با محیط زیست بوده و هیچگونه عوارض زیستمحیطیای در پی نخواهد داشت. پوزپیچ لایههای رویی و میانی این سازه را طوری طراحی کردهاست که در فصول مختلف تاثیرات متفاوتی خواهند داشت.
نمیتوان از کنار زحمات زیادی که این جوان لهستانی برای این پروژه کشیده است به سادگی گذشت. آنطور که پیداست وی درباره زاینده رود، اصفهان و به طور کلی ایران تحقیقات فراوانی کردهاست. حداقل در تصاویر رندر طرحهای وی مردهای دشداشه پوش و زنان پوشیه دار دیده نمیشوند و این یعنی برخلاف موارد مشابه و همیشگی، وی به شناخت نسبتاً درستی حداقل از ظاهر ایران رسیدهاست. اما مسئلهای که وی درنظر نگرفته است و شاید بتوان گفت کمتر در آن تحقیق کردهاست، نقش تاریخی و حیاتی زایندهرود برای مردم اصفهان است. قطعاً وضع فعلی زایندهرود برای مردم اصفهان و مردم همه شهرهای ایران ناراحت کننده است. اما هیچ ایرانیای نمیپذیرد که رودخانه تاریخی زاینده رود از بین برود، حتی اگر قرار باشد زیباترین سازههای معماری جایگزین آن شوند. علاوه بر اینها، پوزپیچ به تاثیرات نامطلوب زیست محیطی (که همین حالا هم گریبان گیر اصفهان شدهاست) برچیدن رودخانهای که سالهای طولانی زیستبوم اصفهان را شکل دادهاست فکری نکردهاست. گذشته از اینها اگر رودخانه روزی دوباره مانند روزهای اوجش خروشان شود، چه اتفاقی برای این سازه خواهد افتاد؟

